Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2009

Het is af en toe tenenkrommend om hier naar het nieuws te kijken over het conflict tussen Israel en Hamas. Er is over het algemeen nauwelijks aandacht voor de Palestijnse kant (de New York Times en de publieke zender zijn uitzonderingen). Akkoord, journalisten worden niet toegelaten in het conflictgebied, maar niemand lijkt er echt mee te zitten. De belangrijkste networks – CBS, Fox, NBC, abc – benadrukken keer op keer dat Hamas een terroristische organisatie is die Israel al tijden geselt met zijn raketbeschietingen.

Joodse organisaties hier spelen daar handig op in. Gisteren stond er bijvoorbeeld een paginagrote advertentie in de New York Times die een kaart van de stad toonde met daarboven de vraag gesteld: ‘wat zou u doen als uw wijk werd beschoten’. De historische dimensie wordt in dit stukje propaganda natuurijk weggelaten. De vraag zou immers ook kunnen zijn: ‘wat zou u doen als een stel buitenlanders u uit de buurt jaagt, onderbrengt in het slechtste deel van de stad en vervolgens onder een economisch embargo plaatst en als tweederangs burger behandelt?’

Wellicht, ter compensatie, is het aardig onderstaand fragment eens te bekijken. Het brengt ons terug naar Gaza, voorafgaand aan het conflict en hoe het is om daar te leven. Misschien is het ook wat gekleurd, ik vind dat moeilijk te beoordelen zonder kennis van de maker. Maar het geeft wat tegengas aan de diarree die hier over de nieuwsconsument wordt uitgestort.

De maker staat embedding niet toe, dus hier een link.

Advertenties

Read Full Post »

Crisis?

2009_01_nopants12Arme New Yorkers. Sommigen hebben al geen geld meer om broeken te kopen in deze koude tijden. Zie de No Pants Ride.

Read Full Post »

Paard in de gang

04creatures_1-500

Het lijkt een vooruitgelopen carnavalsgrap, maar in sommige Amerikaanse steden kun je daadwerkelijk een paard in de gang aantreffen. In het New York Times Magazine van deze week staat een wat bevreemdend verhaal over zogenoemde service animals, dus dieren die een gehandicapte of zieke in het dagelijks leven helpt.

In de VS is er, vinden althans wetgevers, een wildgroei ontstaan van het aantal dieren dat als service animals worden aangemerkt. Het verhaal rept ondermeer van minipaarden die blinden helpen (een minipaard gaat zeker zes keer langer mee dan een blindegeleidehond), papagaaien die hun baasjes uit hun psychose praten en apen die lijders aan angststoornissen helpen kalm te blijven. In het laatste geval heeft de betreffende bezitster van de aap (of moet je zeggen gebruikster) zelfs een aantekening in haar rijbewijs dat ze geen auto mag besturen zonder de aanwezigheid van haar makaak.

De wetgevers vrezen dat veel mensen misbruik maken van het stempel service animal. Ook mensen die gewoon gesteld zijn op hun hond en die overal naartoe willen nemen, benoemen hun dier gewoon als service animal. Doorgaans is het restauranthouders en andere bedrijven en overheidsinstellingen niet toegestaan om naar de aard der animale diensten te vragen, omdat dat discriminatie in de hand kan werken (de mevrouw met het minipaard mag haar exemplaar overigens meenemen in het vliegtuig; het beest krijgt ergens een plekje toegewezen in de businessclass).

Het onderhavige geval toont wel aan hoe ver de juridisering van de samenleving kan gaan. En ja dat gaat heel ver. Onlangs stond in de New Yorker een uitgebreid stuk over de juridische status van dieren als erfgenamen. Een zeer rijke, doch zeer misantropische New Yorkse mevrouw, heeft een flink portie van haar geld toegewezen aan haar trouwe hondje. Dit tot treurnis van haar eigen kinderen.

Lees er meer over in het stuk van de Times en hier in de New Yorker.

Read Full Post »

Terugblik

Buiten raken de New Yorkse straten langzaam bedolven onder de sneeuw. Binnen zitten N. en ik op de bank. Ik heb net mijn nieuwe boek weggelegd: Descartes Bones van Russell Shorto. Hij volgt hierin de bizarre tocht die de botten van Descartes door de eeuwen heen heeft gemaakt en vertelt en passant even hoe de strijd tussen religie en rede sindsdien is uitgevochten. Mooi boek dat aanzet tot melancholie en contemplatie.

Die gemoedstoestand past natuurlijk mooi bij het einde van het jaar. Ik maak – zoals veel nieuwsmedia ook doen – altijd lijstjes voor mezelf wat afgelopen jaar is opgevallen op het gebied van politiek, media, cultuur en natuurlijk nieuws. Dit jaar zal ik mijn lijstje met jullie delen.

Dit jaar stond voor ons in het teken van een aantal grote veranderingen: getrouwd, een paar maanden door het Midden-Oosten gereisd en vervolgens naar New York verhuisd. Deze hoogtepunten hebben voor ons enigszins het zicht ontnomen op wat er zoal dit jaar verder, buiten onze eigen kring is gebeurd.

Een aantal gebeurtenissen springen er natuurlijk toch met kop en schouders bovenuit. Zo heb ik gefascineerd toegekeken en meebeleefd hoe de Verenigde Staten een nieuwe president hebben gekozen. Als verkiezingen het feest van de democratie zjin, dan weten ze dat hier weer grootser te vieren dan je voor mogelijk houdt. Wat een spanning. McCain was telkens weer goed voor bizarre campagnewendingen. Sarah Palin, dat is een categorie apart die, wat mij betreft, een kwalijk stuk Amerika vertegenwoordigt. En natuurlijk de ongelooflijke opkomst van Barack Obama, wiens grootste verdienste waarschijnlijk is dat hij in deze moeilijke tijden mensen weer inspiratie en hoop geeft.

Dit fragment heb ik nog een aantal keren bekeken en telkens krijg ik toch die rilling over mijn rug: ik heb het live meebeleefd. Weliswaar niet in Chicago, maar wel in een Amerikaanse huiskamer.

Wat betreft nieuws, dat is een moeilijke. De domino D-day voor banken die zich in september en oktober voltrok, scoort hoog. Iedere dag was er weer een verdwenen. En met iedere dag deden de gevolgen van deze crisis zich in steeds kleinere kring voelen. De oorlog in Georgie was vooral voor ons bevreemdend omdat we daar zelf, enkele maanden ervoor, nog ons hadden verbaasd over dat bizarre, maar oh zo mooie land. Of wat te denken van het cadeautje aan het einde van het jaar, dat de Eerste Kamer waarschijnlijk toch nog akkoord gaat met een onderzoek naar de Irak-oorlog? Dat lijkt ver weg, maar de hele gang van zaken, het gedraai van Balkenende, heeft me de afgelopen jaren bijzonder geirriteerd. Vergeet niet: waarschijnlijk een half miljoen Irakisch kunnen de Amerikaanse campagne niet navertellen. En waar ik bijzonder van genoten heb is het debat n.a.v. Fitna toen bleek dat Wilders wel degelijk de Nationaal Coordinator Terrorismebestrijding had ingelicht over het feit dat zijn film heftig zou worden. De man werd afgemaakt, ontmaskert en terecht neergezet als de clown die hij is.

Ik moet toch kiezen voor een wat meer abstracte gebeurtenis; de ontrafeling van het financieel-politieke systeem zoals dat in Amerika decennialang is aanbeden. Daarmee kom ik meteen op het boek dat het meeste indruk op mij heeft gemaakt: The Shock Doctrine van Naomi Klein. Af en toe vliegt ze uit de bocht, maar over het algemeen slaagt ze er bijzonder goed in om de perfide uitwassen van het ongereguleerde, ongebreidelde en meedogenloze neoliberale kapitalistische systeem.

En dan cultuur. Er zijn dit jaar weinig bands die er wat mij betreft echt uitspringen. Over een aantal heb ik op deze plek al een stukje geschreven. Een nummer van een band heeft echter veel indruk op mij gemaakt. Tijdens mijn lange reis heb ik Rebellion helemaal grijs gedraaid, voor zover dat gaat bij een mp3-speler. Het is niet van 2008, maar voor mij heeft het actuele waarde. Zeker omdat waar deze – nogal deprimerende – liedens uit Canada over zingen in belangrijke mate raakt waar ik over schrijf. Enjoy.

En wat betreft films. De slechtse heb ik deze week gezien: Quantum of Solace, de nieuwe James Bond. De beste? Hmmm. Rachel getting married, was aardig. Synecdoche New York bizar. Maar het meest indrukwekkend: No country for old men. Bardem heeft wat mij betreft terecht een Oscar gewonnen.

Dat was het. Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar zal brengen. Dat het een interessant zal worden, staat wat mij betreft buiten kijf. Ik zal het hier met jullie delen. Cheers!

Read Full Post »