Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2009

Op fietse

Na bijna een jaar New York ben ik sinds kort pas echt streetwise. Hoe te overleven in de metro, heb ik onder de knie. Hoe me te handhaven ‘in the hood’, zit er goed in, zeker sinds we in Harlem wonen. En hoe me te redden in het verkeer? Dat heb ik de laatste twee maanden mogen ervaren, met gebruikmaking van een oerhollands instrument.

Toen we gingen verhuizen hebben we ook een paar fietsen gekocht. Sindsdien rij ik iedere ochtend vroeg naar mijn werk (en keer ik ’s middags of aan het begin van de avond weer terug). Het is een mooie route, maar niet altijd even makkelijk. Het eerste stuk is een eitje. Eerst Lenox Avenue, dan hup, Central Park vanaf de noordkant in. Een flinke beklimming eerst en dan slalommend het park door. Heerlijk. Bij Columbus Circle weer uit het park en dan wordt het lastig.

Daar begint namelijk het zeer drukke midtown. Gelukkig is er een apart fietspad, maar weinigen trekken zich er iets van aan. Het gevaarlijkst zijn de voetgangers die zonder te kijken oversteken. Times Square is ook niet makkelijk, maar daar schiet ik meestal gewoon de rijbaan op om met het verkeer mee te denderen. Dan weer Broadway en weer op het fietspad tot aan mijn kantoor op 24th Street.

De terugweg is veel moeilijker. Via Sixth Avenue naar Central Park en dat valt niet mee. Taxi’s schieten daar als bijen naar de kant om klanten op te pikken. Het is een zesbaansweg, maar altijd vol met verkeer. Om de zoveel meter is de straat opgebroken en dat verkeer wurmt zich met veel getoeter langs. Voetgangers zijn met velen en de macht van velen maakt brutaal. Ondertussen moet je ook nog fietsriskja’s ontwijken en rijd je de hele weg door een walm van uitlaatgassen en verbrande giros.

Maar ik heb het beest getemd en mag met tot een van de enkele honderdduizenden New Yorkers rekenen die dagelijks op de fiets stapt. Daarmee heb ik me ook in de oorlog begeven die woedt tussen fietsers en de rest van de stad. Taxichauffeurs zijn best oke, maar snorders weer niet. Toeristen zijn oke, want oplettend, maar andere voetgangers lopen geregeld voor mijn fiets. In het begin remde ik dan netjes, maar die tijd is voorbij woehaha. Met andere automobilisten is het altijd ruzie. En met de politie schijnt een soort Koude Oorlog te heersen, maar daar heb ik nog niet zoveel van gemerkt.

Over het fietsen valt nog veel meer te vertellen, maar dat komt later wel. Eerst een paar filmpjes hoe het ook kan. Grappig, een deel van de route die deze idioten rijden, rijd ik ook iedere dag.

Maar dit lukt me nog niet helemaal…

Read Full Post »

De laatste tijd ben ik me aan het verdiepen in het werk van de Engelse straatkunstenaar Bansky. Prachtig werk, maatschappijkritisch met een knipoog. Zijn werk appeleert aan humor en steekt daarmee de draak met het gezag en de consumptiemaatschappij. Je mag ook weinig anders verwachten van een grafittikunstenaar. Kijk zeker eens op zijn website.

Hier alvast een voorproefje (het mag niet, maar ik doe het toch).

Wet-Dog-5

piltonfrisk

soldierbeth01

balloongirl_alwayshope

En nog een uitsmijter van worstkees scenario die ik erg goed vind (ook een site om zeker te bekijken).

NRCM_20090711_018_ad2

Read Full Post »

In onze wasserette is altijd wel wat te zien en beleven. Niet dat de wasruimte veel voorstelt, hij heeft niet eens een naam. Maar wat de wasserette aan karakter ontbeert, maken de bezoekers ruimschoots goed. Vorige week stond een man bij de ingang tegen iemand binnen te schreeuwen. Hij had blijkbaar ruzie, of een ander probleem. Het hielp niet echt dat de man in kwestie tijdens het schreeuwen ook probeerde te eten. Het voedel lifte met de woedekreten mee. Na tien minuten vruchteloos vloeken, draaide hij zich tevreden om en ging weg. Niemand leek het raar te vinden.

Het is echter ook een plek waar mensen elkaar op beschaafde wijze te woord staan. Gisteren bijvoorbeeld ontmoette ik Robert uit Belize. Nou ja Belize, New York zou hij zelf zeggen. Hij woont hier veertig jaar en voelt zich op en top New Yorker en vooral Harlemnees. Hij zou liever in de wijk blijven wonen, maar de hoge huren hebben hem verdreven. Dat komt door mensen als jij, plaagde hij. Nee hoor, hij was er wel blij mee dat de wijk wat meer gemengd werd en de huizen weer werden opgeknapt. Nu pakte hij gewoon dagelijks de metro om rond te hangen in Harlem. Het werd me niet helemaal duidelijk wat hij deed.

Robert had veel van de VS gezien zei hij, maar geen plek was zo goed als New York. ,,Ik heb een tijd in LA doorgebracht, maar vond het daar vreselijk. Goed, het weer is fantastisch. Maar waar zijn de mensen? Je ziet er niemand op straat. Iedereen zit binnen. In zijn huis, in zijn kantoor of in zijn auto. Nee, geef mij maar New York. Hier is altijd leven op straat. Wildvreemden praten met elkaar. Iedereen gaat met elkaar om: wit, zwart, bruin, geel. Noem maar op.”

Robert houdt van de multiculturele samenleving en zo’n bleekscheet als ik vindt hij ook wel interessant. Hij is erg benieuwd naar het werk van N. en naar wat ik hier doe, hoe de wijk bevalt, hoe Nederland is. Maar het liefste nog is hij zelf aan het woord. Zijn spraakwaterval concurreert met de Spaanse soap die op volume 10 boven ons blert, maar ik kan het meeste wel volgen. Dat hij Belize niet mist, hoewel, misschien zijn hangmat op een tropisch eilandje waar hij zomers nog wel eens heengaat. Dat zijn familie van de Maya’s stamt. Dat zijn zoon hier naar de universiteit is gegaan, maar niet kon aarden en terugkeerde naar Belize.Dat hij het liefst in Central Park een potje schaak speelt. Dat hij voor geen goud het leven in Harlem mist.

Dit soort ontmoetingen heb ik geregeld in New York. Amerikanen zijn over het algemeen al kletskousen en vooral New Yorkers kunnen er wat van. Ik denk dat ik Robert nog wel tegen zal komen in de wijk. Wellicht lezen jullie binnenkort meer over hem.

Read Full Post »

We voelen allemaal wel aan dat wanneer je mensen categoriseert, je ook stereotypen kweekt en dat naar die stereotypen wordt gehandeld. Een beroemd voorbeeld hiervan is een experiment van een Amerikaanse basisschooljuf in een klein stadje in Iowa. Een dag na de moord op Martin Luther King in april 1968 besprak ze met haar 28 kinderen – in de derde klas – deze schokkende gebeurtenis. Alle leerlingen waren blank, christelijk en woonden in een afgelegen agrarisch gebied. Geen van hen kende persoonlijk een neger. Wel hadden ze hun vooroordelen klaar: negers waren dom, lui, vies, gewelddadig en onbeschaafd.

Ze wilde hen een les bijbrengen, wat het betekent om te oordelen en beoordeeld te worden op basis van stereotypen. Misschien moesten ze het maar eens voelen.

Kinderen met blauwe ogen werden gescheiden van leerlingen met bruine ogen. De blauwogigen kregen te horen dat ze slimmer, aardiger en betrouwbaarder waren. Ze kregen extra privileges. Ze mochten langer buitenspelen in de pauze, kregen een extra portie tijdens de schoollunch en werden in door de juffrouw vaker geprezen. Zij mochten wel van het fonteintje in de klas drinken. De inferieure groep moest water halen en een plastic bekertje gebruiken. De leerlingen met bruine ogen moesten een gekleurde band om hun hals dragen zodat ze direct herkenbaar waren als lid van de inferieure groep. Hoe gingen de kinderen hiermee om?

De kinderen vormden tot aan het experiment een harmonieuze groep, maar de tweespalt was een feit en een nieuwe micromaatschappij was in Eliott’s klas ontstaan. En er waren problemen. De ‘superieure’ blauwogige kinderen treiterden hun bruinogige klasgenoten en bedachten creatieve beperkingen en straffen voor hen. Ze wilden niet meer met hen spelen en in de pauze werd er zelfs tussen de groepen gevochten. De ‘inferieure’ groep raakten somber en gedemoraliseerd. Ze maakten de overhoringen aanzienlijk slechter op die dag.

De volgende dag draaide Eliott de rollen om. Ze zei dat ze een stomme vergissing had gemaakt: eigenlijk waren de kinderen met bruine ogen superieur. Nu moesten de blauwogigen de gekleurde band om hun hals doen. De rollen werden echt omgedraaid. De kinderen met bruine ogen namen stevig wraak.

Op de derde ochtend beëindigde Eliott het experiment en vertelde de kinderen dat ze hen wilden bijbrengen hoe het leven kan zijn als je slachtoffer bent van discriminatie en stereotypen. De boodschap was overgekomen. Op een reunie, de kinderen waren groot, stonden het experiment en de nare gevoelens de oud-leerlingen nog helder voor de geest.

Read Full Post »


De Religious Right, bestaande uit fundamentalistisch christelijke en vooral evangelische politieke organisaties in de Verenigde Staten, verkeert na drie decennia van enorme groei en invloed in zwaar weer. Sommigen denken dat de secularisatie aan protestants Amerika vreet. Maar volgens anderen, waaronder veel gelovigen zelf, is de Religious Right zijn doel volledig voorbijgeschoten. Wat is hier gaande?

Lees verder

Read Full Post »