Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2009

VOC-mentaliteit, toch?

Premier Balkenende werd drie jaar geleden zowaar een beetje boos in de Kamer. Hij was het navelstaren en mopperen zat. Nederland moest weer optimistisch de wereld tegemoet zien. Dynamiek! Over de grenzen kijken! Een VOC-mentaliteit! Riep hij. Hij schrok blijkbaar van zijn eigen woorden, want hij voegde er vertwijfeld aan toe: Toch?

Wat hij precies met die VOC-mentaliteit bedoelde, legde iedereen weer anders uit. Ik maak ervan dat het om durf gaat. Want als de koene scheepvaarders en ontdekkingsreizigers iets hadden, dan was het moed. Op een gammel schip de nog half onbekende zeeen bevaren op zoek naar specerijen en andere koopwaar. Moed, gespersonificeerd in mannen als Arent van Curler en Michiel de Ruyter.

Maar niet voor niets spreken ze in Amerika van Dutch Courage: Nederlanders tonen vooral moed in bevlogen situaties, meestal als ze dronken zijn. In het nuchtere dagelijks leven zijn we gewoon weer een stelletje schijterds.

Want nu is er een meisje met ambitie, Laura Dekker uit Wijk bij Duurstede. Ze wil solo de zeeen bevaren. Er is een probleem. Ze is pas dertien. Haar ouders – zelf avonturiers – steunen haar streven. Potverdrie, het meisje is zelfs op een boot geboren en heeft de eerste vier jaar van haar leven over de aarde rondgedoold met haar ouders.

De leerplichtambtenaar vond zoveel avonturierschap maar niets en schakelde de Raad voor de Kinderbescherming in. Die erkent dat Laura een prima opvoeding heeft genoten, maar wil toch een gezinsvoogd plaatsen om het meisje van haar tocht te weerhouden. ,,Wij maken ons zorgen over haar ontwikkeling”, zegt Richard Bakker van de Raad in NRC Handelsblad. ,,Een puber van dertien heeft veiligheid nodig en onderwijs en contact met leeftijdgenoten.” Laura, die drie paspoorten bezit, kondigde aan zich uit te schrijven uit Nederland, maar de gemeente houdt dat tegen.

Laura kan onderwijs krijgen op haar boot, daar is zelfs een speciale school voor. Blijkbaar is in Nederland een opvoeding alleen goed als je netjes thuis blijft. Als jij, met toestemming van je ouders iets avontuurlijks wil doen, moet je dat eerst afstemmen met vadertje Staat. En waar baseert de Raad zich op? Ik denk dat je met een lange tocht op zee meer leert over het leven dan in de schoolbanken van Wijk bij Duurstede.

Wat een armoedig land waar slimme, ondernemende jongeren niet meer mogen afwijken van het pad dat door de welzijnssector is aangelegd, blijkbaar het enige pad dat ‘tot een evenwichtige volwassenheid’ zou moeten leiden. Het was een leuke poging van Balkenende, maar die veelzeggende toevoeging geeft de temperatuur van de Nederlandse moed treffend weer. Toch?

Read Full Post »

Revolutie in New York

We hebben socialisme nodig – miljardairs, jullie dagen zijn geteld! Is getekend: Party for Socialism and Liberation. Overal in mijn New Yorkse wijk Harlem hangen de aankondigingen voor de socialistische conferentie aan de lantaarnpalen. In een land waar velen een publiek zorgstelsel als het voorportaal van de socialistische heilstaat beschouwen, zijn dit soort bijeenkomsten niet gebruikelijk.

Op een snikhete zaterdagmiddag is het zover. De socialisten vallen nogal uit de toon in dit straatarme en gure deel van Harlem. Linkse meisjes en jongens blijken mooi gekleed, blank, hoogopgeleid.

In de kelder van de jeugdherberg hangen vrijwilligers vlaggen op die Israël oproepen de bezette gebieden te verlaten. Of anders… Een jongen hannest met een onduidelijke statement op karton over Tsjetsjenië.

Er hangt opwinding in de lucht. De woede tegen ‘kapitalistisch tuig’ is nog nooit zo groot geweest. En dat helpt ‘de socialistische zaak’, schreeuwt de eerste spreekster, een muis van een meisje. Al snel breekt de groep in tweeën voor verdiepende workshops.

Met de helft, zeven jonge mensen, gaan we ‘het socialisme ontdekken’. Eugene, een zwaarlijvige student, gilt naar de overkant van de ruime, maar dunbevolkte kring dat het toch echt niet kan dat de grote jongens een reddingsboei krijgen toegeworpen terwijl de arbeider zijn hoofd al jaren niet boven water kan houden. Het wordt tijd voor revolutie.

Ady, die aan de overkant zit, knikt gretig. Na dertig jaar strijd gelooft hij er nog steeds in. ‘Verwacht niet meteen resultaten’, houdt hij het jonge gezelschap voor. ‘Ik krijg zelden positieve reacties. Maar bedenk, we passen in een lange traditie van opoffering en volharding. Lenin gaf het ook niet meteen op. Blijf rode dromen dromen.’

Pauze. Een aantal socialisten slentert de hitte in. Op zoek naar de Starbucks, die in deze arme wijk ontbreekt.

Gepubliceerd in: De Pers

Read Full Post »

Zo zijn onze manieren

14robbery_600
Gisteren is een beroving op 125th street, de levensader van Harlem, als volgt afgelopen, zie het stuk hier. De winkel ligt vlakbij ons oude adres en ongeveer een kwartiertje lopen van ons nieuwe, dus we kennen het buurtje wel.

Read Full Post »

Daar is Agibou

Agibou is terecht. Hij is vrijgelaten en woont in The Bronx. Ik heb hem nog niet gevonden, maar dat zal wel lukken.

Read Full Post »

Waar is Agibou?

Ik ben Agibou kwijt. Hij is een gevangene in het Elizabeth Detention Center in New Jersey, een gevangenis voor immigranten die in een procedure zitten om toegelaten of gedeporteerd te worden. Ik doe mee aan een programma dat gevangenen bezoekt en de laatste tijd bezocht ik hem.

Agibou is Guinnee ontvlucht. Naar eigen zeggen is zijn familie vermoord en is hij zelf een paar maanden vastgezet door de junta. Toen hij in december hier in de VS aankwam, is hij direct naar Elizabeth overgebracht in afwachting van zijn proces. Hij heeft niets misdaan; alleen asiel aangevraagd.

De gevangenen worden bezocht omdat ze vaak lang vastzitten, soms wel een paar jaar. Als ze al familie of vrienden hebben hier, durven die vaak niet langs te komen uit angst om zelf opgepakt te worden. Dat maakt de detentieperiode lang en eenzaam.

Afgelopen zaterdag ging ik weer langs, maar hij was weg. Ze konden niet zeggen waar hij naartoe is gegaan. Of hij vrijgelaten is (lijkt me sterk, want zijn zitting is in september), gedeporteerd, of overgeplaatst naar Texas of Tennessee. Ik ga maar eens kijken wat er is gebeurd, maar dat schijnt er moeizaam te gaan.

Een tijdje terug heb ik een verhaal geschreven over Agibou – hij heet daarin Sekou – en over het detentiesysteem. Je vindt het hier.

Read Full Post »