Feeds:
Berichten
Reacties

Poster met Hitler en Obama en tekst Same Shit, different assholeZe noemen president Obama in één adem een marxist, communist, fascist, een moslim, Kenyaan en Arabier. Hij zou uit zijn op de verwoesting van Amerika, het blanke ras, het christendom en wapenbezit. En ze worden steeds luidruchtiger. Met hun ontevreden stem hebben ze Scott Brown onlangs tot senator gekozen van het überliberale Massachussetts.

De Tea Party Movement werd lange tijd afgedaan als een verzameling conservatieve red-necks, die zich ‘aan wapens en religie klampte’ uit vrees voor het snel veranderende Amerika. Ondanks warme ondersteuning van de conservatieve zender Fox News, met boegbeelden als de paranoïde Glen Beck, zou de vlam van blank ongenoegen snel uitdoven.

Maar de Tea Party Movement is zo Amerikaans als ‘apple pie’ en gaat niet weg, of in ieder geval in een andere vorm verder. De beroemde intellectueel Richard Hofstadter legde ruim 45 jaar terug al haarscherp bloot dat sinds de geboorte van de natie om de haverklap paranoïde politieke bewegingen opduiken. Zijn beroemde essay, The Paranoid Style of American Politics, is nog steeds griezelig actueel.

Lees verder »

Vakansie

Goed je krijgt die gekke Mormonen erbij, maar Utah, och, wat is dat prachtig. We zijn net terug van onze roadtrip door Colorado (herfst in de bergen), Utah (prima plek om The Executioner’s Song van Mailer uit te lezen), Nevada (Las Vegas, gatverrr), Arizona (mooi kloofje hoor) en New Mexico (treurige Indianenreservaten). Hieronder een korte impressie.

En Bill Maher maakt even gehakt van de Mormonen…

Kunst op vrijdag

Een mooi filmpje

En hier heb ik gisteren ook onder gelegen, op het New Island Festival, van het kunstenaarsduo Driessens & Verstappen:

Ultieme wraak!!!

Het was een ongebruikelijk publiek gisteren bij de vertoning van Inglorious Bastards. De meeste Tarantinofilms trekken doorgaans een jong publiek dat het wrede geweld kan waarderen. Gisteren echter schuifelden veel oude dametjes voorzichtig naar hun plek. Joodse oude dametjes wel te verstaan.

Het verhaal is simpel. Een groep joodse mannen wordt achter de Duitse linies gedropt met een eenvoudige missie: zoveel mogelijk nazi’s doodmaken en dat liefst zo gruwelijk mogelijk. Ik zal het verloop van de film niet verklappen, behalve dat hij behoorlijk gruwelijk is. Veel rauw geweld. En veel rauw menselijk vlees. Een aantal scenes past beter in een horrorfilm.

De dametjes konden het echter wel waarderen. Ik vond het een goede film, kraaide een oudje na afloop, terwijl jongemannen onpasselijk geworden naar de wc kropen. Inglorious Bastards is dan ook de ultieme wraakfilm. Goed, hij snijdt wat bochten af – iedere Duitser is slecht – maar de jood kan net zo slecht zijn. De jood, tenminste in deze film, laat zich niet gedwee afvoeren in een veewagon. De jood, kortom vecht terug.

Het resultaat is een compleet a-historische film dat inhoudelijk kant noch wal raakt. Maar hij is vermakelijk. Al is het maar om 2,5 uur mee te gaan in die wraakfantasie, die onlangs al het bloed, toch wonderschoon is.

VOC-mentaliteit, toch?

Premier Balkenende werd drie jaar geleden zowaar een beetje boos in de Kamer. Hij was het navelstaren en mopperen zat. Nederland moest weer optimistisch de wereld tegemoet zien. Dynamiek! Over de grenzen kijken! Een VOC-mentaliteit! Riep hij. Hij schrok blijkbaar van zijn eigen woorden, want hij voegde er vertwijfeld aan toe: Toch?

Wat hij precies met die VOC-mentaliteit bedoelde, legde iedereen weer anders uit. Ik maak ervan dat het om durf gaat. Want als de koene scheepvaarders en ontdekkingsreizigers iets hadden, dan was het moed. Op een gammel schip de nog half onbekende zeeen bevaren op zoek naar specerijen en andere koopwaar. Moed, gespersonificeerd in mannen als Arent van Curler en Michiel de Ruyter.

Maar niet voor niets spreken ze in Amerika van Dutch Courage: Nederlanders tonen vooral moed in bevlogen situaties, meestal als ze dronken zijn. In het nuchtere dagelijks leven zijn we gewoon weer een stelletje schijterds.

Want nu is er een meisje met ambitie, Laura Dekker uit Wijk bij Duurstede. Ze wil solo de zeeen bevaren. Er is een probleem. Ze is pas dertien. Haar ouders – zelf avonturiers – steunen haar streven. Potverdrie, het meisje is zelfs op een boot geboren en heeft de eerste vier jaar van haar leven over de aarde rondgedoold met haar ouders.

De leerplichtambtenaar vond zoveel avonturierschap maar niets en schakelde de Raad voor de Kinderbescherming in. Die erkent dat Laura een prima opvoeding heeft genoten, maar wil toch een gezinsvoogd plaatsen om het meisje van haar tocht te weerhouden. ,,Wij maken ons zorgen over haar ontwikkeling”, zegt Richard Bakker van de Raad in NRC Handelsblad. ,,Een puber van dertien heeft veiligheid nodig en onderwijs en contact met leeftijdgenoten.” Laura, die drie paspoorten bezit, kondigde aan zich uit te schrijven uit Nederland, maar de gemeente houdt dat tegen.

Laura kan onderwijs krijgen op haar boot, daar is zelfs een speciale school voor. Blijkbaar is in Nederland een opvoeding alleen goed als je netjes thuis blijft. Als jij, met toestemming van je ouders iets avontuurlijks wil doen, moet je dat eerst afstemmen met vadertje Staat. En waar baseert de Raad zich op? Ik denk dat je met een lange tocht op zee meer leert over het leven dan in de schoolbanken van Wijk bij Duurstede.

Wat een armoedig land waar slimme, ondernemende jongeren niet meer mogen afwijken van het pad dat door de welzijnssector is aangelegd, blijkbaar het enige pad dat ‘tot een evenwichtige volwassenheid’ zou moeten leiden. Het was een leuke poging van Balkenende, maar die veelzeggende toevoeging geeft de temperatuur van de Nederlandse moed treffend weer. Toch?

Revolutie in New York

We hebben socialisme nodig – miljardairs, jullie dagen zijn geteld! Is getekend: Party for Socialism and Liberation. Overal in mijn New Yorkse wijk Harlem hangen de aankondigingen voor de socialistische conferentie aan de lantaarnpalen. In een land waar velen een publiek zorgstelsel als het voorportaal van de socialistische heilstaat beschouwen, zijn dit soort bijeenkomsten niet gebruikelijk.

Op een snikhete zaterdagmiddag is het zover. De socialisten vallen nogal uit de toon in dit straatarme en gure deel van Harlem. Linkse meisjes en jongens blijken mooi gekleed, blank, hoogopgeleid.

In de kelder van de jeugdherberg hangen vrijwilligers vlaggen op die Israël oproepen de bezette gebieden te verlaten. Of anders… Een jongen hannest met een onduidelijke statement op karton over Tsjetsjenië.

Er hangt opwinding in de lucht. De woede tegen ‘kapitalistisch tuig’ is nog nooit zo groot geweest. En dat helpt ‘de socialistische zaak’, schreeuwt de eerste spreekster, een muis van een meisje. Al snel breekt de groep in tweeën voor verdiepende workshops.

Met de helft, zeven jonge mensen, gaan we ‘het socialisme ontdekken’. Eugene, een zwaarlijvige student, gilt naar de overkant van de ruime, maar dunbevolkte kring dat het toch echt niet kan dat de grote jongens een reddingsboei krijgen toegeworpen terwijl de arbeider zijn hoofd al jaren niet boven water kan houden. Het wordt tijd voor revolutie.

Ady, die aan de overkant zit, knikt gretig. Na dertig jaar strijd gelooft hij er nog steeds in. ‘Verwacht niet meteen resultaten’, houdt hij het jonge gezelschap voor. ‘Ik krijg zelden positieve reacties. Maar bedenk, we passen in een lange traditie van opoffering en volharding. Lenin gaf het ook niet meteen op. Blijf rode dromen dromen.’

Pauze. Een aantal socialisten slentert de hitte in. Op zoek naar de Starbucks, die in deze arme wijk ontbreekt.

Gepubliceerd in: De Pers

Zo zijn onze manieren

14robbery_600
Gisteren is een beroving op 125th street, de levensader van Harlem, als volgt afgelopen, zie het stuk hier. De winkel ligt vlakbij ons oude adres en ongeveer een kwartiertje lopen van ons nieuwe, dus we kennen het buurtje wel.